Northern Soul - How it was ...

Northern Soul

Wat Southern Soul is weten we ook hier : soulmuziek uit het zuiden van de Verenigde Staten, traag van tempo en in de teksten vol van (liefdes)verdriet, typische plattelandsmuziek. Maar wat is Northern Soul? Logischerwijs zou het soulmuziek uit het Noorden van de VS zijn: echte grotestadsmuziek met een hoog tempo en opgewekte teksten. Het is zo, maar het is ook niet zo.

Northern Soul is de Britse term voor het soort muziek waarop in de jaren zestig en zeventig werd gedanst in gespecialiseerde clubs in het noorden van Engeland. Dat was soulmuziek die meestal, maar niet noodzakelijk, uit het noorden van de VS kwam. Muziek van Motown en aanverwante labels was favoriet, maar ook sommige platen van het typisch zuidelijke Stax Records waren geliefd. Als het tempo maar klopte (up!) en de muziek een lekker nadrukkelijke beat had.

De term Northern Soul werd in 1968 bedacht door Dave Godin, muziekjournalist en eigenaar van een in soulmuziek gespecialiseerde platenzaak in Londen. Het was hem opgevallen dat aanhangers van voetbalclubs uit het noorden na afloop van een wedstrijd in de Engelse hoofdstad bij hem in de zaak altijd kwamen vragen naar heel specifieke soulmuziek. Onder Dave Godin en zijn medewerkers heette die muziek al snel Northern Soul. Nadat Godin de term in 1970 had gebruikt in zijn rubriek in het tijdschrift Blues and Soul was hij in Engeland al snel gangbaar.

Met Northern Soul werd niet alleen een bepaald type muziek bedoeld, maar ook een complete jeugdcultuur. In discotheken in Noord-Engelse steden als Manchester en Sheffield, maar vooral ook in de kustplaatsen Wigan en Blackpool dansten jongeren die doordeweek saaie fabrieksbaantjes hadden zich elk weekend de blaren op de voeten op Amerikaanse soulmuziek. De 'soulies' hadden hun eigen mode (in de jaren zeventig waren mouwloze shirts en broeken met wijde pijpen favoriet) en hun eigen danspasjes. Om hun flips, spins en backdrops nog beter te kunnen uitvoeren, strooiden sommige dansers talkpoeder op de grond.

De Northern Soulscene wordt vaak beschouwd als een voorloper van de ravecultuur. Er zijn inderdaad raakvlakken. Om de feesten die vaak hele nachten, soms zelfs hele weekends duurden vol te kunnen houden, werden ook in de Northern Soulclubs drugs gebruikt. En ook in die clubs werden, net als later in de wereld van de dance, de dj's vereerd als sterren.



Eén van hen was Russ Winstanley, die in de jaren zeventig huis-dj was van de Casino Club in Wigan, het Mekka van de Northern Soul. Hij stelde A complete introduction to Northern Soul samen, een vier cd's tellende box die zijn titel niet helemaal waarmaakt. Teleurstellend is het door Winstanley geschreven boekje in de box, dat wel heel summier is. Even zoeken op internet en je vindt gespecialiseerde sites die veel meer over de geschiedenis Northern Soul te melden hebben.

Maar de door Winstanley geselecteerde muziek is top. Northern Soulcompilaties zijn er genoeg, dit is de uitgebreidste. Honderd songs staan erop en alle honderd nodigen ze de luisteraar uit tot dansen of op zijn minst tot meeknippen in de vingers. Het is muziek om een heel goede bui van te krijgen. Er komen de nodige bekende artiesten of groepen voorbij, vooral van het Motownlabel, maar nooit met hun grootste hits. Northern Soul-dj's waren, net als hun publiek, dol op b-kantjes en obscuriteiten.

Het meest gezochte Northern Soulnummer was het door Motown uitgebrachte, uiterst zeldzame Do I love you van Frank Wilson. Voor zover bekend bestaan er nog twee originele exemplaren van de single uit 1966. Eén daarvan werd enige jaren geleden in Engeland verkocht voor 15.500 pond. Voor de goede orde: een pond was toen nog anderhalf keer zoveel waard als een euro. (PETER VAN BRUMMELEN)